به مهدی گفتم درخت

تمام تعاریفش ریخت

مرا جمع کردندو بابرگ های دگر

قانون منع برادر را از ضمیر آدم پاک می کنند

با طرح امضای دهانی برلب

ولب هایی بردهان امضا

کشیده ناخودآگاه پرنده به منقار

طراحی خوابی بود که با تو طی کردم

آنقدر که نه جای نشستن

آنقدر که نه جای بهار

روی ماهت هزار چاله خوابیده

ستاره های پشت کمرت راشمرده ام

منت دهانت را عزوجل

که به بوسیدنت موجب قربت است

وبه خندیدنت مزید نعمت

تادر تورق من تاشو

تادر تورق من تهی

از تورق من تهی

به باد می دهم انگشتی را که از من به مه نفوذ کرد

ونور ریخت

از دهان دریچه به پایین